Eksmisja małżonka lub byłego małżonka z mieszkania

0
fot. Pixabay

Obowiązujące w Polsce regulacje prawne wskazują kilka sytuacji, w których można żądać eksmisji drugiego małżonka lub byłego małżonka z mieszkania. Poza przypadkami wskazanymi w przepisach karnych małżonek ma prawo domagać się eksmisji, w szczególności w trzech trybach.

1. W prowadzonym postępowaniu w sprawie o rozwód lub separację, w oparciu o art. 58 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, zgodnie z którym: „Jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie, sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka”. Przesłanką konieczną dla orzeczenia eksmisji w tym przypadku jest rażąco naganne postępowanie małżonka (np. nagminne awantury, przemoc fizyczna i psychiczna, nadużywanie alkoholu, molestowanie) uniemożliwiające wspólne z nim zamieszkiwanie. Orzeczenie eksmisji nie jest jednak możliwe, gdy lokal mieszkalny stanowi majątek osobisty małżonka, który miałby być eksmitowany.

2. Na podstawie art. 13 ust 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego: „Współlokator może wytoczyć powództwo o nakazanie przez sąd eksmisji małżonka, rozwiedzionego małżonka lub innego współlokatora tego samego lokalu, jeżeli ten swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie”. Wskazany przepis odnosi się do małżonków zajmujących mieszkanie jako lokatorzy (najemcy lokalu lub osoby używające lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności). Tutaj również konieczną przesłanką dla orzeczenia eksmisji jest rażąco naganne postępowanie małżonka uniemożliwiające wspólne z nim zamieszkiwanie.

3. W postępowaniu nieprocesowym prowadzonym na skutek złożonego wniosku, w oparciu o art. 11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Zgodnie ze wskazanym przepisem: „Jeżeli członek rodziny wspólnie zajmujący mieszkanie, swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy w rodzinie czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie, osoba dotknięta przemocą może żądać, aby sąd zobowiązał go do opuszczenia mieszkania”. W wymienionym przypadku nie ma znaczenia, jaki tytuł prawny przysługuje małżonkom lub jednemu z nich do lokalu mieszkalnego, gdyż sąd nie bada tego w prowadzonym postępowaniu. Wymagane natomiast jest wspólne zamieszkiwanie w jednym lokalu ze sprawcą przemocy oraz takie zachowanie członka rodziny, które czyni to wspólne zamieszkiwanie szczególnie uciążliwym.

Nadesłano przez: Anna Wojciechowska

Anna Wojciechowska – radca prawny od 2012 roku. Prowadzi własną kancelarię prawną. Dane do kontaktu: anna_woj@o2.pl, tel. 698 206 686.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here