Wojny dorosłych – historie dzieci

0

Wojny dorosłych – historie dzieci to cykl książek wydany przez Wydawnictwo Literatura. Ukazują one temat wojny w formie dostosowanej do młodego czytelnika.

Beztroskie dzieciństwo Szymona przerywa woja. Mały chłopiec trafia z rodziną do warszawskiego getta. Ojciec oraz siostra Szymona zostają wywiezieni do obozu. Stan zdrowia matki stale się pogarsza. Kobieta obawia się, że nie podoła opiece nad synem. Wtedy w życiu rodziny pojawia się siostra Jolanta, czyli Irena Sendlerowa.

Ta odważna i wyjątkowa kobieta, narażając własne życie, wywozi Szymona ukrytego w pudle poza granice getta. Chłopiec trafia do nowej rodziny, a później do kolejnej… Traci własną tożsamość, musi na nowo uczyć się żyć w otaczającej go rzeczywistości.

Renata Piątkowska w książce „Wszystkie moje mamy” przedstawia historię Szymona Baumana. Jest to jedno z 2500 dzieci uratowanych przez Irenę Sendlerową z warszawskiego getta.

„Wszystkie moje mamy” to propozycja, którą można czytać wspólnie z dzieckiem, które ukończyło już 7 lat. Autorka pisząc o wojnie, pamiętała o tym, że odbiorcą jej dzieła będzie młody, wrażliwy czytelnik. Temat wojny i Holokaustu jest niewątpliwie trudny, jednak w omawianej książce został ujęty w stosunkowo łagodną formę. Szczególnie przykre momenty, na przykład historia ojca Szymona zostają niedopowiedziane.

Postać Joanny Papuzińskiej przybliżałam wam już, recenzując książkę „Asiunia”. Kolejnym dziełem autorki jest „Mój tato szczęściarz”. Wspomina w niej wspólne spacery z ojcem i bratem po warszawskich ulicach.

Podczas wędrówek Stanisław Papuziński opowiada Asiuni (a w domyśle czytelnikowi) o przebiegu Powstania Warszawskiego, w którym brał udział. Jego historia jest niezwykle ciekawa i dostarcza odbiorcy wiele emocji. Tata Asiuni przeżył kilka niebezpiecznych, zagrażających życiu sytuacji. Wyszedł z nich cało dzięki zaskakującym zbiegom okoliczności. Bohater znajdował się między innymi w budynku, na który Niemcy zrzucili bomby. Przeżył dzięki temu, że znajdował się wówczas pod stołem.

„Mój tato szczęściarz” to książka napisana w sposób lekki, przystępny i z dużym wyczuciem.

W propozycji tej zamieszono mapę Warszawy z zaznaczonymi ważnymi budynkami oraz trasą, którą pokonał kanałami ojciec Asiuni. Papuzińska zachęca czytelników do wspólnego spaceru i przeniesienia się wraz z bohaterami do roku 1944.

„Jadzia” Izabelli Klebińskiej to książka, którą poleciłabym starszym dzieciom. Okrucieństwo wojny zostało tu ukazane w sposób bardziej dosadny i realny. Autorka pisze między innymi o publicznej egzekucji przez powieszenie, w której brała udział mała dziewczynka czy strzelaniu do dzieci i dorosłych. Język narracji również jest mniej wyważony.

Klebińska w książce „Jadzia” opisuje przeżycia swojej matki z czasów II wojny światowej. Tytułowa bohaterka mieszka wspólnie z siostrą oraz rodzicami. Wraz z wybuchem wojny nastają trudne czasy, w których nikt nie może się czuć pewnie i bezpiecznie. Rodzice Jadzi postanawiają odesłać ją do rodziny do Zawichostu, aby dać tym samym obu córkom większą szansę na przeżycie wojny. Jak potoczyły się dalsze losy dziewczynki? Zachęcam do lektury.

Gorąco polecam całą serię Wojny dorosłych – historie dzieci. To wspaniałe tytuły, które mogą stanowić dla młodych czytelników jedną z pierwszych poważnych lekcji historii.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here